همانطور که می‌دانید سرطان یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در سرتاسر جهان است. در سال 2008 حدود 7.6 میلیون نفر به خاطر ابتلا به سرطان جان خود را از دست داده اند( این مقدار حدود 13 درصد کل مرگ‌های جهان است). کشورهای در حال رشد بیشتر از سایر کشورها با مرگ و میر ناشی از سرطان روبرو هستند. بر اساس مطالعات سازمان بهداشت جهانی(WHO) در سال 2020 بیش از 15 میلیون ابتلای جدید به سرطان وجود خواهد داشت. بیش از 90 درصد  مرگ و میرهای مرتبط با سرطان به خاطر گسترش و پخش سلول‌های بدخواه و سرطانی به اندام‌های حیاتی بدن رخ می‌دهد. این فرآیند متاستاز نام دارد. دانشگاه‌ها، شرکت‌های دارویی و بیوتکنولوژی  تحقیقات گسترده ای را در مورد درمان‌های موجود برای سرطان انجام داده اند.  استفاده از فناوری نانو در درمان سرطان  در حال حاضر واقعیتی است که طیف وسیعی از ابزارها و احتمالات را فراهم می کند. تشخیص اولیه سرطان، تصویربرداری بهبود یافته و درمان هدفمند با استفاده از فناوری نانو امکان پذیر است.

نانوپزشکی برای تشخیص زودهنگام سرطان:

بیومارکرهای سرطان، نشانگر هایی هستند که توسط سلول‌های سرطانی در بدن تولید می شوند و در تشخیص سرطان مورد استفاده قرار می گیرند. با اینحال، اینگونه موارد در غلظت پایینی در بدن موجود هستند  و نمی توان به طور موثر در مراحل اولیه، وجود بیماری را تشخیص داد.  با اینحال تحویل و رسانش هدفمند نانوذرات به تومور سرطانی می‌تواند تعامل سازنده‌ای با سلول سرطانی داشته باشد و آن ها را وادار به تولید بیومارکر نماید. در چنین شرایطی تشخیص بیومارکر بسیار ساده تر و اسان تر از قبل خواهد بود و می‌تواند تشخیص زودهنگام بیماری را برای پزشکان فراهم سازد. تشخیص اولیه سرطان باعث می‌شود درمان در همان روزهای اول آغاز شود و در نهایت شانس درمان افزایش پیدا می‌کند.

نانوپزشکی برای تصویربرداری دقیق سلول‌های سرطان:

نانوذرات اکسید آهن یکی از ابزارهای مفید در برابر سرطان است. زمانی که ذرات نانو با پوشش خاص تولید می شوند و وارد بدن می گردند می توانند به خوبی به تومورها متصل شوند. خاصیت مغناطیسی آن ها باعث شده است  برای تصویربرداری  مناسب باشد. جراحان نیز می‌توانند بر روی این نانوذارت تکیه کنند و طرح درمان و جراحی تومور را توسعه دهند.

 

این مطلب را نیز بخوانید: پیگیری مسیر داروهای شیمی درمانی با نانوذرات

 

نانوپزشکی در درمان سرطان و رسانش دارو:

فناوری نانو در فرآیند درمان می‌تواند به رسانش هدفمند دارو و درمان نهایی کمک کند. به عنوان مثال، نانوذرات را می‌توان به تومور تزریق کرد. سپس این نانوذرات فعال می‌شوند تا بتوانند گرمایی تولید کنند.  سلول سرطانی را می‌توان با میدان مغناطیسی، اشعه ایکس یا نور تخریب کرد. در این میان کپسوله کردن داروهای شیمی درمانی موجود یا ژن‌ها به پزشک اجازه می دهد آن را به صورت موثر به تومور برساند. همین امر موجب می‌شود مقدار داروی جذب شده توسط بیمار کاهش یابد و دارو توسط تومور جذب گردد. در این شرایط عوارض جانبی داروهای شیمی درمانی به شدت کاهش پیدا می‌کند. با استفاده از نانومیله‌های طلا نیز می‌توان داروهای شیمی درمانی را به سلول‌های سرطانی انتقال داد. گرمای ایجاد شده، داروی کپسوله شده را ازاد می‌کند و می تواند سلول سرطانی را به طور کلی نابود سازد.

منبع