نانولوله های کربنی از جمله ساختارهای نانوکربنی هستند که به خاطر ساختار توخالی و کوچک خود (کوچکتر از سلولهای قرمز خون)، نقش ویژه ای در زمینه پزشکی نظیر انتقال داروها به سلولهای هدف، بیوسنسور گلوکز خون، شناسایی و از بین بردن سلولهای سرطانی، مهندسی بافت و غیره دارند. مطالعات اخیر نشان داده است که از نانولوله های کربنی می توان برای اهداف بیولوژیکی مثل کریستالیزاسیون پروتئین ها و ساخت بیوراکتورها و بیوسنسورها استفاده کرد.

خواص فلورسانسی ذاتی نانولوله ها، آنها را به عنوان بیوسنسورهای نوری مناسب برای شناسایی اهداف ویژه ای در بافت بدن انسان نظیر تومورهای سرطانی تبدیل  کرده است. امروزه روشهای متعددی برای اتصال مولکولهای DNA و پروتئینها به سطوح داخلی و خارجی نانولوله ها ابداع گردیده است. این مسئله سبب افزایش قابلیت در هدف قرار دادن و تخریب سلولهای واحد سرطانی یا سلولهای عفونت یافته ویروسی می شود. اتصال آنزیمهای ویژه به نانولوله ها سبب کاربرد گسترده آنها به عنوان بیوسنسورهای آنزیمی گردیده که به واسطه آن می توان انواعی از مولکولهای زیستی را شناسایی و اندازه گیری نمود که آشکارترین آنها کاربرد آنها در اندازه گیری سریع گلوکز خون می باشد. اخیراً کاربرد نانولوله های کربنی در مهندسی بافت نیز توجه محققین را به خود جلب نموده است. به عنوان مثال می توان به نقش کلیدی نانولوله های کربنی در کشت انواعی از سلولهای بافتی نظیر فیبروبلاست اشاره نمود.

کاربرد نانولوله ها به عنوان حسگرهای قوی:

امروزه با آغاز عصر فناوری نانو، حسگرها نیز تغییرات شگرفی پیدا کرده اند به طوری که یکی از کاندیدای اصلی برای ساخت حسگرها، نانولوله ها می‌باشند. با نانولوله‌ها می‌توان، هم حسگرهای زیستی، شیمیایی و هم حسگرهای مکانیکی ساخت زیرا نانولوله ها به تغییرات زیستی، شیمایی و مکانیکی بسیار حساس هستند. به خاطر کوچک بودن ابعاد این حسگرها، آنها بسیار سریع عکس العمل نشان می‌دهند و دقت واکنش آنها بسیار زیاد است، به طوری که حتی نسبت به چند اتم از یک گاز نیز واکنش نشان خواهند داد.

از بیوسنسورهای نانولوله‌ای می‌توان برای شناسایی توالی DNA در بدن استفاده  کرد. این کاربرد نانولوله ها نقش بسیار مهمی در شناسایی یک توالی جهش یافته ای از DNA، به ویژه ژنهای سرطانی، در بیماریهای خاص خواهد داشت. نانولوله های متصل به DNA نقش مهمی به عنوان یک بیوسنسور برای شناسایی نوکلئیک اسیدها اعمال می کنند. بطوریکه اثر متقابل میان نوکلئیک اسیدها و نانولوله ها نه تنها سبب کاربرد گسترده آنها به عنوان یک بیوسنسور بلکه نقش مهمی در انتقال داروها و تشخیص های پزشکی نیز گردیده است.

مولکولهای DNA و پروتئین ها قادرند در داخل فضای خالی نانولوله ها الحاق گردند، این کمپلکسهای مولکولی کپسوله، دارای چندین کاربرد زیستی برجسته از جمله انتقال ژن و انتقال پپتیدها می باشند.

از بیوسنسورهای نانولوله ای می توان به عنوان حسگرهای گلوکز جهت اندازه گیری و کنترل قند خون در افراد دیابتی نیز استفاده نمود که این کاربرد نانولوله ها کمک شایانی به کنترل قند در افراد دیابتی خواهد داشت.

 کاربرد نانولوله ها در شناسایی و درمان سرطان:

پژوهش های اخیر در زمینه استفاده از فناوری نانو راه حلهای بسیار مناسبی را در استفاده از نانولوله های تک دیواره جهت درمان چندین نوع از سرطانهای رایج با کمترین و یا حتی بدون اثرات تخریبی و سمیت نشان داده است.

دیواره نانولوله های تک دیواره بسیار آبگریز می‌باشند بنابراین درآب نامحلول هستند. اما به راحتی  می توان نانولوله های تک دیواره را توسط پیوند کووالانسی وغیر کووالانسی عامل دار نموده که این کار کمک زیادی به رهاسازی نانولوله ها از یکدیگر و همچنین افزایش حلالیت آنها در محیطهای آبی می کند.

اخیراً محققان محلولی از نانولوله های تک دیوراه که با پلی اتیلن گلیکول پوشش داده شده، به همراه یک زنجیره تری پپتیدی آرژنین-گلایسین-آسپارتات مربوط به سلولهای سرطانی هدف که به انتهای زنجیره های پلی اتیلن گلیکول متصل شده بودند، آماده نمودند. پس از تزریق این محلول به موشهای آزمایشگاهی سرطانی، نانولوله های تک دیواره در تومورها تجمع پیدا کردند. نتایج حاصله در این زمینه روزنه جدیدی برای استفاده از نانولوله ها در زمینه شیمی درمانی، و دارورسانی به سلولهای سرطانی به همراه داشت. در یکی از این تحقیقات دانشمدان داروی داکسوروبسین (DOX) را برای درمان سرطان به درون نانولوله هایی که از قبل با گروهای خاص عامل دار شده بودند وارد نمودند.

تزریق نانولوله های تک دیواره فاقد DOX هیچ اثر سمی و تخریبی بر روی سلولهای بدخیم از خود نشان نمی دهد. محققین نشان دادند که داروی DOX به همراه نانولوله های تک دیواره اثر چشمگیری بر روی از بین بردن سلولهای سرطانی U87 از خود نشان می دهد. این قابلیت بالای نانولوله های تک دیواره، به خاطر توانایی بالای آنها در رهاسازی موثر داروها در نقطه هدف جهت ازبین بردن انتخابی انواعی از سلولهای سرطانی و کاهش سمیت آن برای سلولهای غیرهدف (سلولهای طبیعی) می‌باشد.

اخیراً محققین با استفاده از سیم های نانولوله های کربنی تک دیواره به روش نوینی برای تشخیص سلول های سرطانی دست یافتند. محققین با اتصال آنتی بادی های اختصاصی به سطح سیم‌های نانولوله های کربنی سنسورهایی در اندازه نانو تولید کردند. زمانی که آنتی بادی های موجود در سطح نانولوله های کربنی به مولکولهای اختصاصی خود، برای مثال یک پروتئین اختصاصی سرطانی، متصل می شوند رشته های نانولوله ای یک افت شدیدی را در رسانایی الکتریکی متحمل می شوند که این مسئله منجر به تغییر جریان در دو الکترود منبع و زهکش می شود. این امر سبب شناسایی سریع بیومارکرهای سرطانی به واسطه رشته های نانولوله ای می‌شود.

محلولهای آبی حاوی نانولوله تک دیواره عامل دار شده هنگامی که در معرض میدانهایی با فرکانس رادیویی قرار گیرند باعث تولید گرما می شوند. حرارت ایجاد شده بصورت انتخابی با تخریب گرمایی، سلولهای سرطانی انسان را از بین می برد. تحقیقات نشان داد که گرمای ایجاد شده کمترین اثر منفی را بر روی سلولهای سالم دارد. با توجه به این که در حدود 66% نانولوله های تک دیواره در دسترس، دارای خاصیت نیمه هادی می باشند. این نانو ساختارها هنگامی که در معرض فرکانس رادیویی قرار می گیرند منجر به آزادسازی گرمای قابل ملاحظه ای می شوند. این خاصیت نانولوله های کربنی سبب گردیده که دانشمدان از آنها به عنوان بمب های نانویی برای انفجار و انهدام سلولهای سرطانی استفاده نمایند. زمانی که نانولوله ها در داخل سلولهای سرطانی قرار می گیرند و اشعه لیزر تابانده می شود، سلولها سریعاً بواسطه گرمای تولید شده تخریب می شوند، درحالیکه سلولهای اطرافی که فاقد نانولوله می باشند در اثر تابش امواج نزدیک به مادون قرمز هیچ آسیبی نمی بینند.

محققین برای هدف قرار دادن نانو لوله ها به سلولهای سرطانی، سطح نانولوله های کربنی را به اسید فولیک متصل می کنند. اسید فولیک توسط گیرنده های اختصاصی خود در سطح انواعی از سلولهای سرطانی شناسایی می شود که این مسئله سبب هدایت نانولوله های کربنی به سمت سلولهای سرطانی می شود.

 کاربرد نانولوله ها در اندازه گیری گلوکز خون:

  خواص الکتروشیمیایی نانولوله های کربنی سبب گردیده که اخیراً محققین از آنها به عنوان یک سنسور و یا سلولهای سوختی استفاده نمایند. افزایش سطح نانولوله های کربنی، نواحی واکنش پذیر گسترده ای را برای تولید جریانات القایی فراهم می کند، به طوری که واکنش بر روی سطح نانولوله های کربنی منجر به خواص انتقال دهنده الکترونی در آنها می شود. اخیراً محققین از خواص بیوسنسوری نانولوله های کربنی برای اندازه گیری گلوکز استفاده نمودند. این سنسورها به راحتی در داخل بافت زنده قرار میگیرند وبا استفاده از یک نمایشگر لیزری قادرند سریعاً سطح گلوکز خون را با دقت بالا اندازه گیری ونمایش دهند.

 آنزیم گلوکز اکسیداز نه تنها از اتصال نانولوله ها به یکدیگر جلوگیری می کند بلکه به عنوان یک ناحیه انتخابی برای واکنش با مولکولهای گلوکز محسوب می شود که تولید پراکسید هیدروژن می نمایند. در مرحله بعدی محققان سطح نانولوله های کربنی را با یون فری سیانید، که فوق العاده نسبت به پراکسید هیدروژن حساس می باشد، عامل دار نمودند.

زمانی که مولکولهای گلوکز موجود در بافت ومایعات بیولوژیک با آنزیم گلوکز اکسیداز واکنش  می دهند، پراکسید هیدروژن تولید می شود که سریعاً با یونهای فری سیانید واکنش داده و باعث تغییر در ساختار الکترونیکی و شاخص های نوری نانولوله های موجود در بیوسنسور می شوند. زمانی که غلظت گلوکز بیشتر از حد فیزیولوژیک باشد شدت امواج فلوئورسانس تشعشع شده بیشتر خواهد شد. محققین تعدادی از این سنسورها را داخل لوله های موئینه متخلخل بسیار باریک قرار دادند، بطوری که نانولوله توسط این لوله های موئینه محصور شدند اماآنزیم گلوکز اکسیداز در معرض مولکول های گلوکز می توانست قرار گیرد. هنگاهی که سنسور آماده شده در داخل بافت قرار گیرد نشر فلورسانس مطابق با میزان غلظت گلوکز در خون بود.

کاربرد نانولوله ها در انتقال هدفمند داروها و عوامل درمانی :

یکی از امتیازات اصلی استفاده از نانولوله ها در انتقال داروها به خاطر قابلیت انتقال آسان آنها از میان غشاء سلولی و در پی آن امکان انتقال مؤثر و هدفمند عوامل درمانی به داخل سلول ها می باشد. طی سالهای اخیر محققان زیادی نشان دادند که نانولوله های تک دیواره و چند دیواره قادرند از طریق ورود به داخل سلولهای مورد هدف مختلف، مولکوهای کوچک و بزرگ دارویی و همچنین عوامل تشخیص را به درون آنها آزاد نمایند.

برهمکنش سلول با نانولوله های کربنی در صورتی اتفاق می افتد که سطح آنها با عواملهای پیوندی (کووالانسی) و یا غیر پیوندی (جذب سطحی) پوشیده شده باشد، که سبب افزایش حلالیت نانولوله های کربنی در آب می شود.

از زمانی که زیست سازگاری نانولوله های کربنی با محیط های آبی بیولوژیکی به طور مناسب فراهم شده است امکان برهمکنش آنها با سلولهای زنده زیستی ایجاد شده است. به طور تخریبی مشاهده شده است که نانولوله های کربنی قادرند با غشاء سلولی برهمکنش داده وارد سیتوپلاسم شوند، بدون آنکه نیازی به عبور از طریق منافذ های سلولی داشته باشند. مطالعات نشان داد که نانولوله های عامل دار قادرند به راحتی DNA پلاسمید را به صورت درون سلولی انتقال دهند.

کاربرد نانولوله ها در انتقال واکسن:

برای مثال دانشمندان با اتصال یک توالی پپتیدی از پروتئین VP1، از یک ویروس مولد نوعی بیماری واگیردار مشترک میان انسان و دام (Foot and Mouth Disease Viruse) با یون آمونیوم توانستند مقاومت جاندار را نسبت به ویروس افزایش دهند. در این مطالعه پپتید متصل به نانولوله کربنی سبب افزایش پاسخ ایمونولوژیکی به آنتی بادی های مونوکلونال و پلی کلونال گردید. به علاوه ایمن سازی موش با این آنتی بادی های تهیه شده توسط نانولوله کربنی پاسخهای ایمونولوژیکی قویتری در مقایسه با حالتی که فقط از پپتید تنها استفاده شد از خود نشان داد، از طرفی آنتی بادی ضد نانولوله کربنی نیز مشاهده نشد که دال بر این می باشد که نانولوله ها فاقد خاصیت ایمنی زائی می باشند.

کاربرد نانولوله ها در انتقال و بیان ژن:

هدف اصلی ژن درمانی، انتقال و رساندن موثر، هدفمند و سالم مولکولهای اسید نوکلئیک به داخل سلولها می باشد. یک مانع بزرگ در این روش تجزیه سریع اسیدهای نوکلئیک است که از خارج سلولها وارد می شوند. یکی از راههای چیره شدن بر این مشکل، استفاده از سیستمهای حاملی است که می توانند به RNA، DNA و اسیدهای نوکلئیک دیگر از طریق خودآرایی متصل شده و به انتقال آنها در درون سلول کمک نمایند.  اخیراً دانشمندان ثابت کرده اند که نتقال و بیان ژن با استفاده از نانولوله های کربنی و هدایت آنها برای تولید پروتئینهای هدف منجر به کدگذاری در pDNA دو رشته ای می شود. برای مثال انتقال pDNA و بیان ژن بتاگالاکتوسیداز در تخمدان همستر پنج تا ده برابر بیشتر از حالتی است که فقط از pDNA تنها استفاده  می شود.

در تحقیق دیگری، دانشمندان یک سیستم آزادکننده ژن متشکل از نانولوله های کربنی حامل ذرات نیکلی که در داخل نوک نانولوله ها قرار گرفته بودند و pDNA که بر روی سطح نانولوله ها جذب شده بودند را ارائه دادند. با اعمال یک میدان مغناطیسی خارجی محققین نشان دادند که ترکیب pDNA-CNT به داخل سلولهای پستاندار مورد آزمایش وارد شده و ژن در 80 تا 100 درصد از سلولهای آلوده ظهور  می کند.

 کاربرد نانولوله ها در شناسایی سریع عوامل بیماری زا:

استفاده از بیوسنسورها با منشاء نانولوله ای کمک بسیار زیادی در تشخیص و شناسایی سریع عوامل عفونی خواهند داشت و استفاده از ترانزیستور اثر میدانی با استفاده از نانولوله های کربنی برای اولین بار برای شناسایی کمی و کیفی باکتریها از جمله سالمونلا استفاده شد.

معیار کمی در این روش، تغییرات شدت جریان نسبت به فراوانی یا غلظت باکتری می باشد. تغییرات جریان مابین دو قطب دستگاه به گونه ای می باشد که با افزایش غلظت باکتری در محیط، میزان جریان اولیه در دستگاه کاهش می یابد. بنابراین با توجه به میزان کاهش جریان نسبت به غلظت می توان غلظت های مجهول از باکتری را با دقت بالا در روش آزمایشگاهی در مدت زمان مناسب (حدود 1 ساعت) سنجید.

 کاربرد نانولوله های کربنی بر علیه عفونت ناشی از ویروس HIV

محققین موفق به انتقال مولکولهای siRNA متصل به نانولوله های کربنی به سلول های لنفوسیت T و دیگر سلولهای چند هسته ای خونی شدند. توالی های siRNA به کار گرفته شده قادر به خاموش کردن بیان ژن های مربوط به گیرنده های CD4 سطح سلولی، که برای ورود و خاصیت عفونت زایی ویروس HIV مورد نیاز می باشند، بودند. در این تحقیق، مولکولهای siRNA از طریق پیوند های دی سولفیدی قابل شکست به مولکولهای لیپیدی موجود بر سطح نانولوله های کربنی متصل شده و قادر است به طور موثری به سلولهای مورد نظر انتقال یافته و سبب خاموش شدن ژنهای مورد نظر گردد. از طرفی نانولوله های کربنی پوشش یافته با کمپلکس لیپید-s-s-siRNA برای خاموش کردن ژن های مورد نظر در سلولهای T در مقایسه با دیگر حامل ها از جمله لیپوزومها بسیار موثرتر است. این نتایج دال بر قابلیت بالای نانولوله های کربنی در درمان عفونت ناشی از HIV می باشد.

کاربرد نانولوله های کربنی در مهندسی بافت:

یکی از کاربردهای جالب نانولوله های کربنی در زمینه مهندسی بافت می باشد که از آنها به عنوان داربستهای سلولی استفاده می شود. مهندسی بافت روشی برای جایگزین کردن بافت های آسیب دیده و بیمار می باشد که شامل رشد توده های سلولی بصورت اتوماتیک و سه بعدی می باشد. سلولهای زاینده از سلولهای سالم فرد بیمار یا از یک شخص اهدا کننده مناسب دریافت شده و در یک محیط کشت خارج سلولی کشت داده می شود. این سلولها سپس به داخل یک داربست از قبل آماده شده کاشته می شوند که در نهایت بافت های بوجود آماده به راحتی تمام کارهای معمول مانند دفاع در مقابل عوامل خارجی، رشد سلولی به صورت عادی و غیره را انجام می دهند.

امروزه نانولوله های کربنی بخاطر خواص بی نظیرشان از جمله نسبت سطح به حجم بالا و قدرت استحکام زیاد می توانند به عنوان یک داربست مناسب برای رشد سلولها محسوب گردند. از طرفی به علت داشتن سطوح متخلخل، جایگاه بسیار مناسبی را برای رشد سلولها در داخل این حفرات فراهم می کنند. همچنین نفوذ گازها و مواد مغذی به داخل این حفرات و رسیدن به سلولها آسانتر خواهد شد که نتیجه آن استحکام بیشتر را در بر خواهد داشت. به عنوان مثال اخیراً محققین موفق به کشت سلولهای فیبروبلاست موش بر روی یک شبکه بهم پیوسته ای از نانولوله های کربنی چند دیواره شدند.

نتایج این تحقیقات نشان داد که قدرت حیات و کیفیت سلولهای فیبروپلاست رشد یافته موش در حضور نانولوله کربنی چند دیواره در مقایسه با روشهای دیگر هیچ نوع کاهشی نداشته و مشابه روشهای دیگر بود. به علاوه نانولوله های کربنی هیچ نوع سمیتی را در مقابل سلولهای کشت داده شده از خود نشان ندادند.

با توجه به یافته های حاصله، ساختار سه بعدی و درهم رفته نانولوله کربنی چند دیواره یک فاکتور کلیدی برای تولید اسکلت مناسب در مهندسی بافت محسوب می شوند. از طرفی طراحان ساختارهای بافتی می توانند برای تولید یک اسکلت بافتی مناسب و مورد دلخواه، با بهینه کردن شرایطی نظیر نوع گروههای عاملی ایجاد شونده بر روی نانولوله ها از قابلیت ایجاد چنین اسکلت هایی در قسمتهای مختلف بافتی بنابه شرایط مورد نظر استفاده نمایند. اگرچه نانولوله های کربنی قابلیت تجزیه پذیری زیستی را ندارند با این حال به عنوان یک نگهدارنده و اسکلت مناسب برای اتصال و رشد سلولهای فیبروبلاست به حساب می آیند. از طرفی بر خلاف پلیمرهای سنتزی، به عنوان یک ماده غیرقابل جذب توسط بافت هیچ نوع خاصیت سمی و یا مواد جانبی سمی تولید نمی کنند. علاوه براین شبکه سه بعدی نانولوله کربنی دارای ساختاری یکچارچه و پایداری می باشند که می توانند شکل خود را در بافت زنده بدون تغییر حفظ نمایند و همچنین با قدرت مکانیکی قوی، قابلیت نگهداری و گسترش بافت ها را دارا بوده و تحمل نیروهای داخل بافت زنده را خواهد داشت.

 استفاده از نانولوله‌ها به‌عنوان کود شیمیایی :

طبق گفته محققان، نانولوله‌های کربنی می‌توانند به‌عنوان یک کود شیمیایی به رشد گیاهان کمک زیادی کنند. آنها می‌گویند: با اضافه کردن فقط نانولوله‌های کربنی شما می‌توانید گیاهانی داشته باشید که سریع‌تر و بزرگ‌تر از هم‌نوع‌های خودشان رشد می‌کنند.

محققین برای تقویت رویش گیاه گوجه‌فرنگی از نانولوله‌های کربنی استفاده کردند. مقداری بذر گوجه‌فرنگی در یک محیط رشد حاوی نانولوله‌های کربنی و مقدار دیگری در همان محیط رشد بدون نانولوله‌های کربنی، کاشته شدند. در محیط حاوی نانولوله، بعد از سه روز بیش از 30% بذرها رشد کردند، در حالی که در محیط رشد بدون نانولوله، هیچ بذری حتی جوانه نزده بود.

بعد از 12 روز فقط 32% بذرهای گوجه‌فرنگی بدون نانولوله، جوانه زدند. بعد از چهار هفته، این محققان مشاهده کردند که بوته‌‌های گوجه‌فرنگی که با نانولوله‌های کربنی تقویت‌شده بودند، در مقایسه با بوته‌‌های تقویت‌نشده دو برابر جرم زیستی و ارتفاع دارند. تئوری مسئله بدین صورت است که نانولوله‌های کربنی درون پوسته‌ی بذرهای گوجه‌فرنگی نفوذ کرده و اجازه می‌دهند که آب سریع‌تر درون بذرها نفوذ کند، و درنتیجه رشد بذرها را تقویت می‌کنند.

سیستم‌های ریشه بطور جالبی در همه این بوته‌‌ها یکسان بودند، بنابراین نانولوله‌ها هیچ تغییری در روش انتشار ریشه‌ها نداده بودند. اما نکته دیگر این است که نانولوله‌های کربنی استفاده شده به‌عنوان کود شیمیایی برای گیاهان غذایی، ممکن است سمی و مضر باشند.

 ارتقاء کیفیت تصویربرداری نانولوله‌ها :

محققان کشف کرده‌اند که با ایجاد روکش طلا بر روی عامل‌های کنتراستِ ساخته‌شده از نانولوله‌های کربنی می‌توان در کیفیت روش‌‌های تصویربرداری از تومورها و عفونت‌ها بهبود ایجاد کرد. روکش طلا در حالیکه باعث تقویت تأثیر نانولوله‌ها به عنوان عامل کنتراست می‌شود، سمیت بالقوه نانولوله‌ها را نیز کاهش می‌دهد.

پزشکان از هر دو روش تصویربرداری فوتوصوتی و فوتوگرمایی برای معاینه بافت‌های معیوب استفاده می‌کنند. این روش‌‌ها شامل تاباندن یک لیزر بر روی بافت و سپس اندازه‌گیری گرمای گسیل‌شده – یعنی تابش مادون‌قرمز- یا فراصوت تولید‌شده می‌باشند. با افزودن عامل‌های کنتراست، مثل زیست‌مولکول‌های رنگدانه‌ای، پاسخ بافت به لیزر بهتر می‌شود و تصاویر واضح‌تر می‌گردند.

به تازگی دانشمندان فهمیده‌اند که نانولوله‌های کربنی می‌توانند عملکرد زیست‌مولکول‌ها را به عنوان عامل‌های کنتراست بهبود بخشند. با این حال، جذب مادون‌قرمز آنها ضعیف است و سوالاتی نیز در مورد سمیت آنها وجود دارد.

اکنون محققین متوجه‌شده‌اند که ایجاد روکش طلا هردوی این مشکلات را برطرف می‌کند. طلا از لحاظ شیمیایی یک عنصر بی اثر است، بنابراین خاصیت سمی ندارد، و جاذب خوبی برای نور مادون‌قرمز می‌باشد. علاوه براین، نانولوله‌های طلاکاری شده کوچکتراز نانومیله‌های طلا (که خود نیز به عنوان عامل‌های کنتراست استفاده می‌شوند) هستند و همین امر باعث می‌شود که قدرت نفوذ آنها به سدهای بیولوژیکی بیشتر شود، و نیز فرایند روکش‌دهی باعث ایجاد یک هسته توخالی می‌شود که می‌تواند با دارو پرگردد.

محققین عمل روکش‌دهی طلا را با فروبردن نانولوله‌های کربنی و کلرید طلا در داخل آب انجام می‌دهند. در دمای اتاق، نانولوله‌های کربنی باعث احیای کلرید طلا شده و لایه نازکی از طلا بر سطح خود ایجاد می‌کنند. تمام این فرایند در داخل آب و بدون هیچ ماده شیمیایی صورت می‌گیرد، بنابراین می‌توان گفت که این فرایند از لحاظ محیطی "سبز" است.

این محققان در آزمایش‌های خود نشان داده‌اند که جذب مادون‌قرمز نانولوله‌های طلاکاری شده حداقل دو برابر همتاهای بدون روکش‌شان است.

نتایج این تحقیق در مجله‌ی Nature Nanotechnology منتشر شده‌است.

 

منبع : http://nanomedicine.mihanblog.com